Mastocyty tryptazo- i chymazododatnie jako potencjalny czynnik rokowniczy u chorych na chłoniaka Hodgkina

Barbara Rygoł, Sławomira Kyrcz-Krzemień, Jacek Pająk, Piotr Konicki, Elżbieta Kowal, Teresa Gasińska

Abstrakt
Cele. Celem pracy było określenie związku między aktywnością mastocytów tryptazododatnich (MCD-T) i chymazododatnich (MCD-C) a dynamiką procesu chorobowego u pacjentów z chłoniakiem Hodgkina. Pacjenci i metody. Materiał badawczy stanowiły utrwalone w parafinie preparaty węzłów chłonnych pobrane od 72 chorych leczonych w Klinice Chorób Wewnętrznych i Chemioterapii Onkologicznej Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach w latach 1990–2002. Badana grupa składała się z 44 mężczyzn i 28 kobiet w wieku 15–73 lat (śr. 36,5). Stosunek mężczyzn do kobiet wynosił 1,57:1. W próbkach wyróżniono 5 typów histologicznych chłoniaka Hodgkina według klasyfikacji WHO. W badanej grupie całkowity czas przeżycia (overall survival – OS) wynosił 3–169 miesięcy (śr. 64,5), a czas przeżycia wolny od objawów choroby (disease free survival – DFS) wynosił 4–167 miesięcy (śr. 44,8). Materiał tkankowy oceniano histologicznie za pomocą standardowego barwienia hematoksyliną i eozyną oraz odczynów immunohistochemicznych z użyciem monoklonalnych przeciwciał. Do wizualizacji użyto zestawów ABC kit. Zabarwione preparaty oglądano w powiększeniu x100 w celu znalezienia miejsc o największej koncentracji mastocytów, a następnie w powiększeniu x200, dokonując oceny gęstości MCD-T i MCD-C w 10 wybranych polach widzenia o powierzchni 0,152, a następnie obliczano średnią z 10 pól. Za reakcję dodatnią MCD-T i MCD-C uznano wyraźny odczyn cytoplazmatyczny o charakterze ziarnistym. Wyniki. Największą średnią gęstość MCD-T i MCD-C odnotowano w postaci NS (nodulor sclerosis), najmniejszą zaś w LD (lymphocyte depleted). Stwierdzono istotną statystycznie różnicę pomiędzy MCD-T w postaci NS i LD (p = 0,0002). W badanej grupie największą gęstość MCD-T i MCD-C stwierdzono w III stopniu zaawansowania, najmniejszą zaś w IV stopniu, nie wykazano jednak statystycznie istotnych zależności między gęstościami MCD-T i MCD-C a stopniem zaawansowania klinicznego oraz wiekiem i płcią. W badaniu oceniano OS w zależności od typu histologicznego. Najdłuższy całkowity czas przeżycia stwierdzono w grupie z postacią MC (mixed cellularity), znacznie gorszy z postacią NS. Wnioski. Gęstość mastocytów tryptazododatnich i chymazododatnich w analizowanej grupie chorych na chłoniaka Hodgkina wykazuje związek z typem histologicznym. Zwiększona gęstość mastocytów tryptazododatnich w postaci NS może mieć wpływ na gorsze rokowanie.

Słowa kluczowe
chłoniak Hodgkina, chymaza, mastocyty, rokowanie, tryptaza

Pol Arch Med Wewn, 2007; 117 (1-2): 27-32

PMID: 17642203

Pobierz artykuł (PDF): EN   PL