Czy każdy przypadek uszkodzenia mięśni w przebiegu terapii hipolipemizującej jest jej działaniem niepożądanym? Opis przypadku

Agnieszka Kędzia, Robert Krysiak, Andrzej Madej, Bogusław Okopień

Abstrakt
Leczenie hipolipemizujące, zarówno statynami jak i fibratami, może powodować szereg działań niepożądanych, do których należy przede wszystkim przejściowy wzrost aktywności aminotransferaz oraz, znacznie rzadziej, kinazy fosfokreatynowej (creatine phosphokinase – CPK). Uszkodzenie mięśni może przebiegać pod postacią mialgii, niespecyficznego zapalenia mięśni bez wzrostu CPK, miopatii oraz – najpoważniejszej – rabdomiolizy. Jej wystąpieniu sprzyjają między innymi współistniejące choroby nerek i wątroby, niedoczynność tarczycy, ciężkie urazy lub praca fizyczna oraz infekcje. Z drugiej strony jedną z częstszych przyczyn wtórnej hipercholesterolemii, jak również miopatii, jest niedoczynność tarczycy, która będąc czynnikiem zwiększającym ryzyko wystąpienia uszkodzenia mięśni w przebiegu leczenia hipolipemizującego może w niektórych przypadkach, przebiegających bez objawów typowych dla tego zaburzenia, powodować trudności diagnostyczne. Przedstawiamy przypadek 50-letniego pracującego fizycznie mężczyzny z ciężką dyslipidemią, u którego w przebiegu terapii hipolipemizującej wystąpiła miopatia będąca głównym objawem współistniejącej niedoczynności tarczycy. Po odstawieniu leków hipolipemicznych obserwowano zmniejszenie aktywności CPK w przybliżeniu o połowę. Dopiero włączenie substytucji hormonami tarczycy spowodowało ustąpienie obserwowanych objawów i znacznych odchyleń w badaniach laboratoryjnych, w tym także uzyskanie częściowej poprawy zaburzeń gospodarki lipidowej. Po kilkumiesięcznej obserwacji uważamy, że leczenie hipolipemizujące prawdopodobnie spowodowało ujawnienie procesu autoimmunologicznego toczącego się w obrębie tarczycy.

Słowa kluczowe
fibraty, kinaza fosfokreatynowa, miopatia, niedoczynność tarczycy, statyny

Pol Arch Med Wewn, 2007; 117 (10): 473-476

PMID: 18320790

Pobierz artykuł (PDF): EN   PL