Optymalne postępowanie terapeutyczne po zawale serca – wybrane nowe poglądy i kontrowersje

Grzegorz Gajos

Abstrakt
Ostre zespoły wieńcowe są najczęstszą przyczyną hospitalizacji osób dorosłych w krajach uprzemysłowionych. W Polsce szacuje się, że liczba chorych po przebytym zawale serca wymagających opieki lekarskiej może wynosić około miliona osób. Ustalenie optymalnego postępowania w tej grupie pacjentów jest poważnym problemem klinicznym i społecznym. Ustalono priorytety dla tej grupy chorych, wynikające z wytycznych do praktyki lekarskiej opracowanych przez Europejskie Towarzystwo Kardiologiczne (ESC). Należą do nich: wprowadzenie programu regularnych ćwiczeń fizycznych mających na celu zwiększenie wydolności fizycznej, walka z nałogiem palenia tytoniu, dieta o typie śródziemnomorskim, intensywna kontrola czynników ryzyka miażdżycy (nadciśnienie, cukrzyca, hiperlipidemia), skojarzona farmakoterapia oraz w wybranych przypadkach rewaskularyzacja zabiegowa mięśnia sercowego. W artykule zwrócono uwagę na optymalną farmakoterapię obejmującą skojarzone leczenie grupami leków, które zostały ujęte w klasie pierwszej zaleceń ESC. Jak wynika z ostatnio publikowanych rejestrów, część z tych leków znalazła w Polsce trwałe zastosowanie w praktyce klinicznej. Należą do nich: kwas acetylosalicylowy, klopidogrel, β-adrenolityki, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę oraz statyny. Ostatnio kładzie się coraz większy nacisk na uzupełnienie farmakoterapii chorych po zawale serca o pozostałe leki znajdujące się w klasie I wytycznych, takie jak: estry etylowe wielonienasyconych kwasów tłuszczowych omega-3 oraz – u niektórych chorych – eplerenon.

Słowa kluczowe
ostre zespoły wieńcowe, prewencja wtórna, rokowanie odległe, wytyczne

Pol Arch Med Wewn, 2008; 118 (1-2): 43-51

PMID: 18405172

Pobierz artykuł (PDF): EN   PL