Zawał serca i dusznica bolesna w dziejach polskiej medycyny. Część II. Rozpoznanie i początki leczenia – wiek XIX i XX

Janusz H. Skalski

Abstrakt
W prezentowanej obecnie drugiej części opracowania omówiono dalsze losy „odkrycia” choroby wieńcowej wraz z poznaniem jej istoty, poczynając od pierwszych w dziejach medycyny światowej przyżyciowych rozpoznań zawału serca dokonanych przez Adama Hammera w Austrii (1878) i Edwarda Korczyńskiego w Krakowie (1887). Podano informacje na temat wkładu polskich klinicystów przełomu wieku w dzieje pierwszych nowoczesnych prób spojrzenia na istotę zawału serca w oparciu o wiedzę anatomopatologiczną i fizjologiczną z końca XIX i początku wieku XX. W procesie stopniowego poznawania patomechanizmów zawału szczególną rolę odegrali tacy uczeni jak: Władysław Biegański, Józef Pawiński, Zdzisław Dmochowski, Władysław Antoni Gluziński i Marian Franke. Opisano początki wdrażania elektrokardiografii do diagnostyki chorób układu krążenia z udziałem Napoleona Cybulskiego i Józefa Latkowskiego. Przypomniano o ważnym dla dziejów kardiologii odkryciu adrenaliny przez Cybulskiego i Szymonowicza, a także o wprowadzeniu nitrogliceryny do leczenia klinicznego przez Korczyńskiego, wkrótce po pierwszym zastosowaniu tego preparatu na świecie. Następnie omówiono zwięźle szybki rozwój wiedzy lekarskiej i postępy terapii w zakresie przyczynowego leczenia zawału serca w ostatnim półwieczu – leczenie farmakologiczne i początki interwencyjnego przywracania napływu krwi do zamkniętej tętnicy dozawałowej. Na tle omawiania roli polskich lekarzy w dziejach kardiologii przypomniano również o najważniejszych światowych odkryciach związanych z poznaniem istoty zawału serca, początkach diagnostyki i terapii.

Słowa kluczowe
dusznica bolesna, historia medycyny, zawał serca

Pol Arch Med Wewn, 2008; 118 (4): 248-254

PMID: 18575427

Pobierz artykuł (PDF): EN   PL