Leczenie przeciwpłytkowe w chorobie sercowo-naczyniowej – podejście z perspektywy badań translacyjnych

Paul A. Gurbel, Mark J. Antonino, Udaya S. Tantry

Abstrakt
Zakrzepica, w której pośredniczą płytki krwi, jest najważniejszą przyczyną występowania incydentów niedokrwiennych u pacjentów z chorobą sercowo-naczyniową. Receptor P2Y12 odgrywa kluczową rolę w tworzeniu zakrzepu i dlatego jest głównym celem terapii farmakologicznej. Wiele badań klinicznych wykazało skuteczność podwójnego leczenia przeciwpłytkowego aspiryną i klopidogrelem, jednak nawracające incydenty niedokrwienne występują u około 10% pacjentów z ostrymi objawami ze strony tętnic wieńcowych. Ostatnie badania translacyjne analizowały różne ograniczenia podwójnej terapii przeciwpłytkowej, w tym dużą zmienność odpowiedzi oraz oporność. W małych badaniach wykazano związek występowania incydentów niedokrwiennych z wysoką reaktywnością płytek na adenozynodifosforan w trakcie leczenia, sugerując, że taka reaktywność może stanowić ilościowy i podlegający modyfikacji czynnik ryzyka. Ostatnie badania wskazały potencjalny cel terapeutyczny dla inhibitorów P2Y12, który może przyczynić się do opracowania w przyszłości zindywidualizowanych strategii leczenia przeciwpłytkowego zmierzających do zmniejszenia występowania incydentów niedokrwiennych u pacjentów wysokiego ryzyka. W oparciu o aktualne dane z badań naukowych można stwierdzić, że ocena reaktywności płytek może się stać standardem wśród czynników ryzyka, mierzonym u wszystkich pacjentów z chorobą sercowo-naczyniową.

Słowa kluczowe
aspiryna, badania translacyjne, klopidogrel, płytki krwi, reaktywność płytek w trakcie leczenia, zakrzepica

Pol Arch Med Wewn, 2008; 118 (5): 289-297

PMID: 18619179

Pobierz artykuł (PDF): EN