Kliniczne aspekty zakażenia Helicobacter pylori

Witold Bartnik

Abstrakt
Zakażenie Helicobacter pylori (Hp) jest powszechne, jednak tylko 10–20% zakażonych osób wymaga leczenia przeciwbakteryjnego. Głównymi wskazaniami do takiego leczenia są: choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, zanikowe zapalenie żołądka, objawy dyspepsji, przebycie operacji z powodu raka żołądka, rak żołądka w rodzinie i chłoniak żołądka związany z błoną śluzową (mucosa-associated lymphoid tissue – MALT). Leczenie można zastosować także na życzenie pacjenta. Do rozpoznania infekcji służą najczęściej: test ureazowy (jeśli chory ma wskazania do gastroskopii), test oddechowy z mocznikiem lub test serologiczny. Standardowe leczenie zakażenia Hp polega na 7‑dniowym stosowaniu jednego z inhibitorów pompy protonowej i 2 z 3 antybiotyków: amoksycyliny, klarytromycyny i metronidazolu. W razie nieskuteczności pierwszego schematu terapii, zalecanym leczeniem drugiego wyboru jest schemat czteroskładnikowy, złożony z soli bizmutu, tetracykliny, metronidazolu i inhibitora pompy protonowej. Wytyczne europejskie (Maastricht III) dopuszczają użycie schematu czterolekowego już w leczeniu pierwszego wyboru oraz wydłużenie kuracji do14 dni. Nieskuteczność drugiego leczenia jest wskazaniem do oceny wrażliwości bakterii na antybiotyki. Nowymi antybiotykami stosowanymi do eradykacji Hp są lewofloksacyna i rifabutyna. Sprawdzenie skuteczności leczenia eradykacyjnego (testem ureazowym lub oddechowym) obowiązuje jedynie w przypadku krwawienia wrzodowego. Aktualne wytyczne nie przewidują czynnego wyszukiwania infekcji Hp w populacji bezobjawowej i leczenia osób zakażonych tą bakterią w celu zapobiegania rakowi żołądka.

Słowa kluczowe
eradykacja, Helicobacter pylori, klarytromycyna, leczenie przeciwbakteryjne, metronidazol, rak żołądka, wrzód trawienny

Pol Arch Med Wewn, 2008; 118 (7-8): 426-430

PMID: 18714738

Pobierz artykuł (PDF): EN   PL