Problemy w rozpoznaniu i leczeniu niewydolności serca

Waldemar Banasiak

Abstrakt
Niewydolność serca (heart failure – HF), dotycząca coraz większej populacji pacjentów, związana jest z szeregiem problemów diagnostyczno‑terapeutycznych, socjalnych i ekonomicznych. Mimo postępu rokowanie w HF – i to zarówno skurczowej, jak i z zachowaną funkcją skurczową – jest fatalne, co po części wynika z nie do końca poznanej patofizjologii tej choroby i aktualnie stosowanych metod leczenia. Do niedawna wysiłek badaczy skupiał się na opracowywaniu skutecznych metod leczenia w bardziej zaawansowanych stadiach choroby, ale wyniki tych starań rozczarowują. Obecnie większą uwagę zwraca się na szeroko rozumiane metody prewencji HF. Przystępując do leczenia HF po jej obiektywnym potwierdzeniu, należy pamiętać o kilku podstawowych celach, których realizacja przekłada się na odsunięcie od chorego perspektywy zgonu i poprawę jakości życia. W terapii HF stosuje się leki, które zmniejszają śmiertelność (β‑adrenolityki, inhibitory konwertazy angiotensyny, blokery receptora angiotensyny, antagoniści aldosteronu) i łagodzą objawy (leki moczopędne, preparaty naparstnicy, leki inotropowe). Intensyfikacja leczenia jest uzależniona od klasy czynnościowej według NYHA. W ostatnich latach los chorych na zaawansowaną HF uległ poprawie dzięki stosowaniu elektroterapii (kardiowerterów‑defibrylatorów lub urządzeń resynchronizujących). Kluczową kwestią jest stworzenie spójnego modelu opieki nad chorym z HF, w którego centrum nie powinien znajdować się szpital, ale ambulatoryjny system opieki.

Słowa kluczowe
leczenie, niewydolność serca, rozpoznawanie

Pol Arch Med Wewn, 2008; 118 (9): 485-488

PMID: 18846983

Pobierz artykuł (PDF): EN   PL