Co nowego w udarze mózgu? 10 najważniejszych badań z lat 2006–2008.
Część I

Robert G. Hart

Abstrakt
W niniejszym opracowaniu przedstawiono 10 badań przeprowadzonych w latach 2006–2008, które w znacznym stopniu wpłynęły na postępowanie kliniczne w przypadku udaru i zagrażającego udaru mózgu. W pierwszej części przedstawiono analizę 4 badań klinicznych z randomizacją, oceniających wpływ leków przeciwzakrzepowych stosowanych we wtórnej prewencji udaru niedokrwiennego niezwiązanego z zatorowością kardiogenną. Ogromne międzynarodowe badanie PRoFESS wykazało, że stosowanie klopidogrelu i dipirydamolu o przedłużonym uwalnianiu z małą dawką kwasu acetylosalicylowego u pacjentów ze niedawno przebytym udarem niedokrwiennym prawdopodobnie w jednakowym stopniu zmniejsza ryzyko ponownego wystąpienia udaru. W badaniu CHARISMA stwierdzono, że skojarzona terapia przeciwpłytkowa klopidogrelem i kwasem acetylosalicylowym nie okazała się skuteczniejsza w prewencji epizodów naczyniowych niż monoterapia i powodowała więcej poważnych krwawień. Badanie ESPRIT wykazało, że stosowanie dipirydamolu o przedłużonym uwalnianiu z kwasem acetylosalicylowym w małej dawce jest skuteczniejsze we wtórnej prewencji udaru niż stosowanie samego kwasu acetylosalicylowego w małej dawce. W drugiej części badania ESPRIT wykazano, że stosowanie kwasu acetylosalicylowego po niedokrwieniu mózgu niezwiązanym z zatorowością kardiogenną jest równie skuteczne jak antykoagulacja. Badania te – obejmujące łącznie 39 742 osoby – miały duży wpływ na europejskie i północnoamerykańskie wytyczne dotyczące wtórnej prewencji udaru niezwiązanego z zatorowością kardiogenną z 2008 roku, które tu omówiono.

Słowa kluczowe
antykoagulacja, dipirydamol, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, leki przeciwpłytkowe,prewencja udaru, udar

Pol Arch Med Wewn, 2008; 118 (11): 650-657

PMID: 19140569

Pobierz artykuł (PDF): EN   PL