Zaloguj się lub Załóż konto.
Redaktor Naczelna ogłasza konkurs na najlepszą studencką pracę oryginalną. Szczegółowe informacje znajdują się tutaj.
Pismo Towarzystwa Internistów Polskich, założone przez prof. Władysława Antoniego Gluzińskiego
Pismo indeksowane w:
MEDLINE/Index Medicus,
EMBASE/Excerpta Medica Database,
Index Copernicus (IC), KBN/MNiSW,
Polish Medical Library (GBL), EBSCO,
ISI Science Citation Index Expanded,
Scopus,
Directory of Open Access Journals (DOAJ)
Wartość Index Copernicus (IC) za 2010: 9 pkt,
punktacja MNiSW: 9 pkt.
Czasopismo dofinansowywane przez MNiSW w ramach działalności wspomagającej badania.
Polskie Archiwum Medycyny Wewnętrznej jest czasopismem typu "open-access" i gwarantuje darmowy dostęp do pełnej treści artykułów.
Dla redaktorów
Ocena stężeń α1‑antytrypsyny i α2‑makroglobuliny u osób otyłych
Renata Świątkowska‑Stodulska, Anna Babińska, Anna Skibowska‑Bielińska, Krzysztof Sworczak
Abstrakt
Wprowadzenie. Badania epidemiologiczne
wykazują większą częstość występowania naczyniowych
epizodów zakrzepowo‑zatorowych u osób otyłych niż u osób o prawidłowej masie ciała. Podkreśla
się udział czynników prozapalnych w rozwoju powyższych zmian. Wiele niejasności budzi zachowanie
się u osób otyłych endogennych inhibitorów proteaz serynowych: α1‑antytrypsyny (α1ATp)
i α2‑makroglobuliny (α2MG). Biorą one bezpośredni i pośredni udział w regulacji procesu zapalnego
oraz procesu krzepnięcia i fibrynolizy. Zmiany stężeń wymienionych inhibitorów proteaz mogą więc
wpływać na rozwój powikłań naczyniowych u osób otyłych.
Cele. Oznaczenie stężeń α1ATp i α2MG u osób otyłych.
Pacjenci i metody. Badaniami objęto 16 osób z zespołem metabolicznym
oraz 14 osób otyłych bez
zaburzeń gospodarki węglowodanowej, lipidowej i nadciśnienia tętniczego. Grupę kontrolną stanowiło
20 zdrowych ochotników o prawidłowej masie ciała. U wszystkich osób oznaczono stężenia α1ATp
oraz α2MG metodą immunonefelometryczną.
Wyniki. Porównanie stężeń α1ATp oraz α2MG u otyłych i zdrowych osób nie wykazało istotnych
statystycznie różnic. Oceniając natomiast badane parametry
w podgrupach z uwzględnieniem występujących
zaburzeń metabolicznych,
stwierdzono znamiennie większe stężenia α1ATp u pacjentów
spełniających kryteria zespołu metabolicznego
niż u osób otyłych bez współistniejących
zaburzeń
metabolicznych.
W grupie chorych z zespołem metabolicznym
stwierdzono również znamienną dodatnią
korelację między stężeniami α1ATp a stężeniami insuliny na czczo.
Wnioski. Zaburzenia metaboliczne
w przebiegu otyłości wiążą się ze zwiększonym stężeniem α1ATp,
co wydaje się potwierdzać jej znaczącą rolę w rozwoju zmian naczyniowych w tej grupie chorych.
Natomiast za duże ryzyko wystąpienia zmian naczyniowych w grupie otyłych prawdopodobnie
nie
odpowiada α2MG.
Słowa kluczowe
α1‑antytrypsyna, α2‑makroglobulina, otyłość, zespół
metaboliczny
Pol Arch Med Wewn, 2008; 118 (12): 713-718
PMID: 19202949
