Wirusowe zapalenie wątroby typu C

Jacek Czepiel, Grażyna Biesiada, Tomasz Mach

Abstrakt
Wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C) jest wynikiem zakażenia HCV (hepatitis C virus). Według danych Światowej Organizacji Zdrowia HCV zarażone jest 3% populacji na świecie (ok. 170 mln osób, a w Polsce ponad 700 tys.). U ponad 70% chorych ostra faza zakażenia przebiega bezobjawowo, a u około 70–80% dochodzi do przejścia zakażenia w proces przewlekły. U pacjentów, u których dochodzi do rozwoju objawowego ostrego WZW C, najczęściej stwierdza się niecharakterystyczne objawy występujące również w przebiegu innych ostrych wirusowych zapaleń wątroby: złe samopoczucie, osłabienie, ból brzucha, niewielkie powiększenie wątroby i śledziony oraz ból stawowy. Objawy te z reguły utrzymują się około 2–12 tygodni. W fazie przewlekłej choroby u części pacjentów występują: złe samopoczucie, mdłości, ból brzucha i świąd. Przewlekłe WZW C po latach może prowadzić do marskości wątroby. Podstawowymi metodami diagnostycznymi w zakażeniu HCV są: oznaczenie miana przeciwciał anty‑HCV metodą ELISA i badanie materiału genetycznego wirusa (HCV‑RNA) metodą RT‑PCR. Współczesne leczenie WZW C polega na podawaniu pegylowanego interferonu α w skojarzeniu z rybawiryną przez 48 tygodni w zakażeniu genotypami HCV 1 i 4 oraz przez 24 tygodnie w zakażeniu genotypami 2 i 3. Skuteczność terapii zależy od genotypu HCV – u chorych z genotypem 2 i 3 sięga 78%, u zakażonych genotypem 1 zaś około 55%.

Słowa kluczowe
epidemiologia, leczenie, patogeneza, wirusowe zapalenie wątroby typu C

Pol Arch Med Wewn, 2008; 118 (12): 734-740

PMID: 19202952

Pobierz artykuł (PDF): EN   PL