Zaloguj się lub Załóż konto.
Pismo Towarzystwa Internistów Polskich, założone przez prof. Władysława Antoniego Gluzińskiego
Pismo indeksowane w:
MEDLINE/Index Medicus,
EMBASE/Excerpta Medica Database,
Index Copernicus (IC), KBN/MNiSW,
Polish Medical Library (GBL), EBSCO,
ISI Science Citation Index Expanded,
Scopus,
Directory of Open Access Journals (DOAJ)
Wartość Index Copernicus (IC) za 2010: 9 pkt,
punktacja MNiSW: 9 pkt.
Czasopismo dofinansowywane przez MNiSW w ramach działalności wspomagającej badania.
Polskie Archiwum Medycyny Wewnętrznej jest czasopismem typu "open-access" i gwarantuje darmowy dostęp do pełnej treści artykułów.
Aneta I. Gziut, Robert J. Gil
Abstrakt
Jedną z anomalii stwierdzanych u 0,15–4,9% pacjentów poddawanych koronarografii są tętniaki tętnic
wieńcowych. Obecnie nie ma jednej obowiązującej definicji tej patologii.
W dotychczas istniejących
definicjach mianem „tętniak“ określa się zarówno rozsiane poszerzenie największej średnicy tętnicy
wieńcowej o ponad 150%, jak i ograniczone poszerzenie o kształcie kulistym lub workowatym. Najczęściej
stwierdza się je w prawej tętnicy wieńcowej, a najrzadziej w pniu głównym lewej tętnicy
wieńcowej. Wykazano, że główną przyczyną tych anomalii u osób dorosłych jest miażdżyca, natomiast
u dzieci i młodzieży choroba Kawasakiego. Niezależnie od patogenezy tętniaka, główną rolę w jego
powstawaniu odgrywa patologia
błony środkowej naczynia. Najczęstszym następstwem występowania
tętniaka w drzewie wieńcowym jest powstanie skrzepliny i w konsekwencji obwodowa embolizacja,
skurcz naczynia lub pęknięcie w miejscu uszkodzenia ściany. Dlatego też postępowanie terapeutyczne
w przypadku tej anomalii ma przebieg dwutorowy: zapobieganie powikłaniom zakrzepowo‑zatorowym
oraz przezskórne lub operacyjne zamknięcie wrót tętniaka.
Słowa kluczowe
leczenie przezskórne, lokalizacja tętniaków w drzewie wieńcowym,
powikłania zakrzepowo‑zatorowe, tętniak tętnicy wieńcowej
Pol Arch Med Wewn, 2008; 118 (12): 741-746
PMID: 19202953