Sekwencyjne pojawianie się objawów zapalenia wielomięśniowego,
tocznia rumieniowatego układowego i zespołu antyfosfolipidowego

Anna Zubrzycka‑Sienkiewicz, Teresa Wagner, Jakub Ząbek, Agnieszka Palacz

Abstrakt
Zapalenia wielomięśniowe (polymyositis – PM) i skórno‑wielomięśniowe (dermatomyositis – DM) są rzadkimi chorobami tkanki łącznej, które tylko w wyjątkowych przypadkach dotyczą białych mężczyzn. Przedstawiamy przypadek 55‑letniego otyłego mężczyzny, u którego początkowo przez 2 lata nie stwierdzano objawów ze strony układu mięśniowo‑szkieletowego, a jedynie zapalenie błon surowiczych (zapalenie opłucnej, osierdzia), napadowe migotanie przedsionków oraz objawy ogólne, takie jak męczliwość i stany gorączkowe. Dopiero wystąpienie beznadżerkowego zapalenia stawów ukierunkowało diagnostykę na choroby tkanki łącznej. Poprzednio przeprowadzana diagnostyka polegała na wykluczaniu choroby nowotworowej oraz infekcji bakteryjnych i wirusowych. Stwierdzenie przeciwciał przeciwjądrowych w dużym mianie bez charakterystycznych, swoistych dla poszczególnych jednostek chorobowych, przeciwciał przeciwjądrowych pozwalało jedynie na ustalenie rozpoznania niezróżnicowanej choroby tkanki łącznej. Mimo leczenia glikokortykosteroidami po 6 miesiącach pojawiły się objawy PM potwierdzone oznaczeniem aktywności enzymów mięśniowych i badaniem histopatologicznym mięśni. Nie wykryto jednak swoistych przeciwciał przeciwjądrowych. Leczenie cyklofosfamidem i pulsami glikokortykosteroidów nie zapobiegło rozwojowi zespołu antyfosfolipidowego u osoby z PM i śródmiąższowym włóknieniem płuc. Nakładanie się chorób z kręgu tkanki łącznej jest zjawiskiem znanym, ale przy tak burzliwych i bogatych objawach klinicznych brak swoistych przeciwciał należy do wyjątków.

Słowa kluczowe
kinaza kreatynowa, przeciwciała przeciwjądrowe, toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie wielomięśniowe

Pol Arch Med Wewn, 2008; 118 (SUPPLEMENT 1): 80-84

Pobierz artykuł (PDF):    PL