Fibromialgia – patogeneza i trudności diagnostyczno‑terapeutyczne

Tomasz Podolecki, Andrzej Podolecki, Antoni Hrycek

Abstrakt
Dolegliwości bólowe pochodzące z układu mięśniowo‑szkieletowego należą do najczęściej zgłaszanych przez chorych. W 1972 roku Smythe opisał uogólniony ból i punkty tkliwe uciskowo, a 4 lata później na określenie zespołu chorobowego opisanego przez Smythe’a wprowadzono nazwę fibromialgia. Etiopatogeneza fibromialgii nie została dotychczas poznana. Najbardziej prawdopodobny wydaje się wieloczynnikowy charakter choroby. Uważa się, że do jej rozwoju mogą się przyczyniać między innymi zmiany aktywności neuronalnej w ośrodkowym układzie nerwowym, nieprawidłowy metabolizm amin biogennych oraz zaburzenia immunologiczne. Dolegliwości są niecharakterystyczne i odczuwane bardzo subiektywnie, co w znacznym stopniu utrudnia różnicowanie z zespołem przewlekłego zmęczenia i chorobami z kręgu chorób psychosomatycznych. Leczenie fibromialgii jest złożone i długotrwałe. Istotną rolę w terapii odgrywają leki przeciwdepresyjne i psychoterapia. Podkreśla się również skuteczność stosowanych miejscowo środków leczniczych. W krajach wysoko rozwiniętych fibromialgia stała się w ostatnich latach istotnym problemem społecznym, dlatego tak ważne jest dążenie do umiejętnego jej rozpoznawania oraz wdrożenie odpowiedniego leczenia, w możliwie dużym stopniu łagodzącego objawy chorobowe.

Słowa kluczowe
centralna sensytyzacja, fibromialgia, interleukiny, punkty tkliwe

Pol Arch Med Wewn, 2009; 119 (3): 157-161

PMID: 19514645

Pobierz artykuł (PDF): EN   PL