Dwa modele profilaktyki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u chorych hospitalizowanych z powodu ostrych stanów internistycznych

Maria Luba, Anna Firek, Zbigniew Kochanowski

Abstrakt
Wprowadzenie. Zagrożenie żylną chorobą zakrzepowo-zatorową u chorych hospitalizowanych z powodu chorób internistycznych jest równie duże, jak u pacjentów oddziałów zabiegowych. Do chorych szczególnie narażonych na wystąpienie zakrzepicy żylnej należą starsi pacjenci unieruchomieni z powodu niewydolności serca, ostrej choroby układu oddechowego, niedokrwiennego udaru mózgu, a także chorób nowotworowych. Aktualne wytyczne dotyczące profilaktyki przeciwzakrzepowej nie precyzują czasu jej trwania u chorych leczonych na oddziałach chorób wewnętrznych. Cele. Celem badania była ocena skuteczności i bezpieczeństwa stosowania dwóch modeli profilaktyki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentów hospitalizowanych z powodu ostrych chorób internistycznych. Pacjenci i metody. Badaniem przeprowadzonym metodą próby otwartej z randomizacją objęto 300 chorych (155 M, 145 K, śr. wiek, 67,8 ±4 lata) przydzielanych losowo do dwóch grup (1:1). W pierwszej profilaktykę przeciwzakrzepową stosowano jedynie w okresie unieruchomienia, w drugiej o 10 dni dłużej. Dalsza obserwacja trwała trzy miesiące od dnia zakończenia profilaktyki. Jako punkty końcowe przyjęto wystąpienie zakrzepicy proksymalnej żył głębokich kończyn dolnych lub zgon. Oceniano działania niepożądane nadroparyny, a zwłaszcza powikłania krwotoczne. Wyniki. Obie grupy nie różniły się pod względem cech demograficznych ani czynników ryzyka wystąpienia zakrzepicy. W czasie profilaktyki w żadnej grupie nie stwierdzono przypadku zgonu, zakrzepicy żylnej ani krwawień. W trakcie dalszej trzymiesięcznej obserwacji, która objęła wszystkich 300 włączonych do badania chorych, u 17 (5,6%) wystąpiły punkty końcowe: 2 zgony nagłe w grupie krótszej profilaktyki oraz 15 przypadków udokumentowanej zakrzepicy proksymalnej żył głębokich kończyn dolnych. U 12 chorych, u których wystąpił punkt końcowy, okres profilaktyki był równy okresowi unieruchomienia, pozostali zaś stosowali tę profilaktykę o 10 dni dłużej (p = 0,08). W trakcie trzymiesięcznej obserwacji nie stwierdzono krwawień ani małopłytkowości. Wnioski. Badanie potwierdziło skuteczność i bezpieczeństwo profilaktyki przeciwzakrzepowej za pomocą nadroparyny u chorych z ostrymi chorobami internistycznymi, wskazując na tendencję do mniejszej częstości występowania zgonów i zakrzepicy żył głębokich w ciągu pierwszych miesięcy po hospitalizacji w przypadku przedłużonej profilaktyki przeciwzakrzepowej.

Słowa kluczowe
bezpieczeństwo, nadroparyna, profilaktyka, skuteczność, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa

Pol Arch Med Wewn, 2007; 117 (4): 151-157

PMID: 17722473

Pobierz artykuł (PDF): EN   PL