Zaloguj się lub Załóż konto.
Pismo Towarzystwa Internistów Polskich, założone przez prof. Władysława Antoniego Gluzińskiego
Pismo indeksowane w:
MEDLINE/Index Medicus,
EMBASE/Excerpta Medica Database,
Index Copernicus (IC), KBN/MNiSW,
Polish Medical Library (GBL), EBSCO,
ISI Science Citation Index Expanded,
Scopus,
Directory of Open Access Journals (DOAJ)
Wartość Index Copernicus (IC) za 2009: 7.80 pkt,
punktacja MNiSW: 9 pkt.
Czasopismo dofinansowywane przez MNiSW w ramach działalności wspomagającej badania.
Polskie Archiwum Medycyny Wewnętrznej jest czasopismem typu "open-access" i gwarantuje darmowy dostęp do pełnej treści artykułów.
Dla redaktorów
Partner Polskiej Interny
Ocena stężenia inhibitora aktywatora plazminogenu typu 1 i czynnika von Willebranda jako markerów czynności śródbłonka u pacjentów w okresie schyłkowej niewydolności nerek
po allotransplantacji w obserwacji rocznej
Witold Doroszewski, Zbigniew Włodarczyk, Paweł Stróżecki, Jacek Manitius, Ewa Grabarczyk, Danuta Rość, Grażyna Odrowąż-Sypniewska
Abstrakt
Cele. Celem pracy była ocena czynności śródbłonka u chorych na przewlekłą chorobę nerek
(PChN) własnych – w stadium V (schyłkowej niewydolności nerek), przed obserwacją i w trakcie rocznej
obserwacji po allogenicznym przeszczepieniu nerki. Pacjenci i metody. Badaniem objęto 40 chorych ze stabilną
czynnością nerki przeszczepionej po 1. przeszczepie, w tym 21 kobiet (średnia wieku 41 ±12,5 roku) oraz 19
mężczyzn (średnia wieku 43,6 ±13,3 roku). Wyniki. Po przeszczepieniu obserwowano istotne statystycznie
zmniejszenie stężenia kreatyniny (Cr) w surowicy (od 7,32 ±2,07 mg/dl przed transplantacją do 1,50 ±0,45 mg/dl
6 miesięcy po transplantacji oraz 1,61 ±0,58 mg/dl po upływie 12 miesięcy od przeszczepu). Oceniając w okresie
1 roku parametry czynności śródbłonka w badanej grupie pacjentów po transplantacji, stwierdzono jedynie
istotne zmiany w zakresie stężeń antygenu inhibitora aktywatora plazminogenu typu 1 (PAI-1). Nie stwierdzono
statystycznie istotnych zmian w stężeniach czynnika von Willebranda (vWf) oraz homocysteiny całkowitej (tHcy),
a także istotnych powiązań vWf oraz PAI-1 z analizowanymi wielkościami klinicznymi i biochemicznymi. Wnioski.
Przeprowadzone badanie nie wykazało u pacjentów po transplantacji istotnej poprawy czynności śródbłonka
w okresie 12 miesięcy od zabiegu. Średnie stężenie Cr w surowicy wykazywało po roku wartość 1,6 mg%,
co świadczy o przewlekłej niewydolności przeszczepionego narządu. Należy zatem sądzić, że mimo
przeszczepienia śródbłonek zachowuje się podobnie jak u pacjentów z PChN, ale z bardziej zaawansowanymi
zmianami w układzie sercowo-naczyniowym.
Słowa kluczowe
allotransplantacja nerki, przewlekła choroba nerek, śródbłonek
Pol Arch Med Wewn, 2007; 117 (5-6): 213-220
PMID: 18030870
