Józef Julian Franciszek Feliks Babiński (1857–1932)– wielki uczony, chluba polskiej i francuskiej medycyny

Janusz H. Skalski, Marcin Gładki, Dariusz Pypłacz

Abstrakt
Praca przedstawia biografię polskiego i francuskiego uczonego Józefa Juliana Franciszka Feliksa Babińskiego (1857–1932), syna polskich uchodźców, którzy we Francji ukryli się przed represjami rosyjskiego zaborcy. Urodzony w Paryżu, Babiński traktował Polskę jako kraj ojczysty, będąc wiernym i wdzięcznym obywatelem Francji, ojczyzny przybranej. Na przełomie XIX i XX wieku uczynił ze swego oddziału klinicznego w Paryżu słynny na cały świat ośrodek neurologiczny. Współcześnie każdy student medycyny i lekarz-praktyk kojarzy nazwisko Babińskiego z „odruchem neurologicznym”, związanym z uniesieniem palucha (phénomène des orteils). Odkrycie owego odruchu (1896) było ukoronowaniem jego osiągnięć z zakresu semiologii. Był ponadto współautorem odkryć wielu zespołów chorobowych znanych z nazw eponimicznych, między innymi zespołów: Babińskiego i Nageotte’a, Babińskiego i Fröhlicha, Antona i Babińskiego. Manifestował swoje polskie pochodzenie, a podkreślając związek z dwoma ojczyznami, oświadczył w 1922 roku: „Dumny jestem, że posiadam dwie ojczyzny: jednej zawdzięczam swą wiedzę, tej drugiej – a zarazem tej przodków swoich – zawdzięczam pierwiastki swej duszy polskiej...”.

Słowa kluczowe
historia medycyny, historia neurologii, objaw paluchowy Babińskiego, odruch Babińskiego

Pol Arch Med Wewn, 2007; 117 (7): 327-330

PMID: 17966600

Pobierz artykuł (PDF): EN   PL