Astma u osób starszych

Karolina Lindner, Bernard Panaszek, Zbigniew Machaj

Abstrakt
W krajach rozwiniętych obserwuje się wzrost liczby osób w podeszłym wieku w populacji ogólnej. Szacuje się, że rozpowszechnienie astmy oskrzelowej w grupie osób w wieku podeszłym wynosi 6,5–17%. Astma stanowi ważną przyczynę chorobowości i umieralności wśród starszych pacjentów. Co więcej, zgony z powodu astmy oskrzelowej dotyczą głównie tej grupy chorych. Dostępne piśmiennictwo na temat astmy w podeszłym wieku obejmuje tylko kilka pozycji. W grupie chorych w podeszłym wieku można stwierdzić 2 różne kliniczne manifestacje tej choroby. Różnice między wieloletnią astmą oskrzelową a astmą o późnym początku objawów (taką, która rozwinęła się po 65. rż.) dotyczą zarówno patofizjologii, jak i manifestacji klinicznej tej choroby. Dodatkowy wpływ na jej obraz kliniczny wywierają procesy związane ze starzeniem się układu oddechowego. Wieloletni przebieg astmy oskrzelowej może doprowadzić do rozwoju nieodwracalnych zaburzeń obturacyjnych, a więc upodobnić to schorzenie do przewlekłej obturacyjnej choroby płuc. Utrwalone zaburzenia obturacyjne są powszechnie opisywanym zjawiskiem wśród osób starszych chorujących na astmę oskrzelową. Diagnostyka omawianej choroby u osób w podeszłym wieku jest trudna, co wpływa na niedostateczne diagnozowanie i leczenie astmy. Suboptymalna terapia astmy oskrzelowej wśród chorych w zaawansowanym wieku jest powszechna i w dużej mierze wiąże się z problemami diagnostycznymi.

Słowa kluczowe
astma o późnym początku, nadreaktywność oskrzeli, obturacja oskrzeli, przebudowa oskrzeli, starzenie

Pol Arch Med Wewn, 2007; 117 (8): 350-354

PMID: 18018382

Pobierz artykuł (PDF): EN   PL