Białkomocz jako wskaźnik ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych – nowe dane

Beata Sulikowska, Jacek Manitius

Abstrakt
Śmiertelność i chorobowość z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego stanowi jeden z zasadniczych problemów zdrowotnych naszych czasów. Białkomocz jest uznanym powszechnie czynnikiem progresji przewlekłej choroby nerek i niezależnym czynnikiem ryzyka wystąpienia powikłań sercowo‑naczyniowych. Natomiast w ostatnim czasie wzrosło znaczenie albuminurii jako czynnika rokowniczego przebiegu chorób sercowo-naczyniowych. Jeszcze do niedawna uważano, że tylko mikroalbuminuria (czyli albuminy wydalane z moczem w ilości 30–300 mg/d) wskazuje na zwiększone ryzyko powikłań narządowych w przebiegu takich zespołów chorobowych, jak nadciśnienie tętnicze czy cukrzyca. Jednak zarówno badania obserwacyjne, jak i interwencyjne skłaniają nas do zweryfikowania tego poglądu. Okazało się bowiem, że w ogólnej populacji ilość powikłań sercowo-naczyniowych prowadzących do zgonu wzrasta proporcjonalnie do ilości albumin wydalanych z moczem. Co więcej, zależność ta ma charakter ciągły – począwszy od wartości albuminurii poniżej dolnej granicy, przyjmowanej do tej pory jako wartość prawidłowa (30 mg/d, co odpowiada stężeniu albumin w moczu 20 mg/l). Oznacza to, że nie tylko ilość wydalanych albumin, ale już sama ich obecność w moczu wskazuje na większe ryzyko zgonu z przyczyn naczyniowo-sercowych, gdyż świadczy o nieprawidłowym stanie czynnościowym układu krążenia, który jest podłożem dla dalszych niekorzystnych w skutkach następstw. Stąd też obecność albuminurii należy rozpatrywać w kategoriach zdecydowanie jakościowych, a nie tylko ilościowych.

Słowa kluczowe
albuminuria, białkomocz, kwas moczowy, ryzyko sercowo-naczyniowe

Pol Arch Med Wewn, 2007; 117 (9): 411-414

PMID: 18062563

Pobierz artykuł (PDF): EN   PL