Insulina wziewna – kolejny milowy krok w leczeniu cukrzycy?

Aleksandra Szymborska-Kajanek, Marta Wrobel, Wladysław Grzeszczak, Krzysztof Strojek

Abstrakt
Cukrzyca osiągnęła skalę epidemii i jest obecnie czwartą przyczyną zgonów na świecie. Prawie 90% przypadków stanowią chorzy na cukrzycę typu 2, u których w miarę postępu choroby obserwuje się sukcesywne pogarszanie wyrównania metabolicznego. W wielu przeprowadzonych dotychczas badaniach wykazano, że brak dostatecznej kontroli glikemii zarówno u chorych na cukrzycę typu 1, jak i u chorych na cukrzycę typu 2 przyspiesza rozwój późnych powikłań choroby. Chociaż cele leczenia cukrzycy zostały jasno zdefiniowane, u niewielu chorych udaje się uzyskać i utrzymać optymalne wyrównanie metaboliczne. Zastosowanie insuliny w cukrzycy typu 1 jest postępowaniem z wyboru niezbędnym dla przeżycia pacjenta. U chorych na cukrzycę typu 2, ze względu na postępujący charakter choroby, insulina jest nierzadko jedynym narzędziem pozwalającym na pełną normalizację glikemii. Za decyzją o jej włączeniu u chorych na cukrzycę typu 2 przemawia najczęściej utrzymująca się hiperglikemia. Decyzja ta budzi jednak wiele obaw wśród pacjentów, zwłaszcza w związku z wykonywaniem wielokrotnych podskórnych iniekcji, ryzykiem hipoglikemii i wtórnym przyrostem masy ciała. W ostatnim czasie zakończono sukcesem prace nad wziewnym podawaniem insuliny. Wiosną 2005 roku doszło do rejestracji Exubery – pierwszego inhalatora insuliny. Celem prezentowanej pracy jest przedstawienie obecnie dostępnych danych z badań klinicznych na temat insuliny wziewnej Exubera w leczeniu chorych na cukrzycę typu 1 i 2.

Słowa kluczowe
cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, insulina wziewna

Pol Arch Med Wewn, 2007; 117 (9): 415-419

PMID: 18062564

Pobierz artykuł (PDF): EN   PL