Leczenie zespołu antyfosfolipidowego w ciąży

Jana Skrzypczak

Abstrakt
Zespół antyfosfolipidowy (antiphospholipid syndrome – APS) wiąże się z wieloma powikłaniami położniczymi, jak na przykład wewnątrzmaciczne ograniczone wzrastanie płodu, stan przedrzucawkowy, przedwczesne oddzielenie łożyska oraz podwyższone ryzyko choroby zatorowo-zakrzepowej. Leczenie w APS nie jest jednolite; ma na celu obniżenie poziomu przeciwciał oraz zapobieżenie zakrzepicy łożyskowej. Obecnie stosowane schematy lecznicze obejmują aspirynę i heparyny, zwłaszcza drobnocząsteczkowe. Mechanizm działania aspiryny polega na zwiększeniu stężenia prostacykliny i zmniejszeniu stężenia tromboksanu – czynnika proagregacyjnego płytek. Heparyny, obok efektu antykoagulacyjnego i hamowania funkcji płytek, posiadają właściwości przeciwzapalne. Dawki i czas terapii uzależniony jest od charakteru przebytych epizodów zakrzepicy żylnej lub zatorowości tętniczej, od wywiadu położniczego oraz poziomu przeciwciał. Sterydy i immunoglobuliny z uwagi na efekty uboczne oraz wysoki koszt leczenia nie są rutynowo stosowane. U pacjentek z wysokim ryzykiem utraty ciąży, nie reagujących na powyższe formy terapii, dopuszcza się wymianę osocza. Leczenie w APS pozwala zapobiec powikłaniom położniczym oraz incydentom zakrzepowo-zatorowym u obciążonych pacjentek. Stosowane od pierwszych tygodni ciąży zwiększa do 80% szansę na urodzenie żywego dziecka.

Słowa kluczowe
ciąża, heparyna, kwas acetylosalicylowy, poronienia, zespół antyfosfolipidowy

Pol Arch Med Wewn, 2007; 117 (SUPPLEMENT 1): 50-54

PMID: 18778021

Pobierz artykuł (PDF):    PL